Pralkę i szafki wciśnij w skos po przeciwnej stronie drzwi. Pralka potrzebuje ok. 65 cm szerokości i 60 cm głębokości, ale na poddaszu liczy się też wysokość — pod skosem otwierane drzwiczki mogą nie mieć luzu. Wybierz model z drzwiami uchylnymi albo wsuń pralkę w zabudowę z frontem otwieranym na zewnątrz. Nad pralką, w najniższym punkcie skosu, zamontuj płytkie półki na chemię i ręczniki — 20 cm głębokości wystarczy, a nie zabierze miejsca na głowie.
Do przechowywania wybieraj bawełniane worki lub poszewki, a nie plastikowe torby. Plastik nie przepuszcza powietrza, więc zatrzymuje wilgoć i sprzyja rozwojowi pleśni. Jeśli używasz pudeł plastikowych, nie zamykaj ich szczelnie – zostaw szczelinę wentylacyjną albo użyj pochłaniacza wilgoci. Dobrym rozwiązaniem są też lniane worki, które oddychają i chronią przed kurzem. Unikaj przechowywania pościeli w wilgotnych piwnicach i na strychach, gdzie temperatura mocno się waha.
Na koniec sprawdź nośność stropu i grubość izolacji. Wanna z wodą to obciążenie rzędu kilkuset kilogramów na metr kwadratowy — na poddaszu z drewnianym stropem trzeba je rozłożyć, np. ustawiając wannę przy ścianie nośnej. Płytki na podłodze układaj na płycie cementowej, nie bezpośrednio na deskowaniu. Izolację podłogi wyprowadź także pod wannę i prysznic, inaczej po pierwszym prysznicu sąsiad z dołu zobaczy zaciek na suficie.
Typowy błąd to ustawienie łóżka dokładnie pod oknem „bo tak wypada". Taki układ powoduje, że zagłówek zasłania szybę, a rano słońce świeci wprost na twarz. Drugi częsty problem to zasłony do samej podłogi przy niskim oknie — wizualnie skracają ścianę i podkreślają jej proporcje. Lepiej wybrać roletę rzymską, plisę albo krótsze zasłony kończące się kilka centymetrów pod parapetem. Trzeci błąd to stawianie ciężkich mebli tuż przed szybą, co odbiera pomieszczeniu powietrze i światło.
Łazienka na poddaszu wybacza mniej błędów niż ta na parterze. Skosy, niska ściana kolankowa i brak okna dachowego sprawiają, że każdy centymetr trzeba zaplanować pod konkretne urządzenie, a nie odwrotnie. Zacznij od pomiaru wysokości sufitu w linii prostej na całej szerokości pomieszczenia. Dopiero potem wybieraj wannę, kabinę i meble. Jeśli zrobisz to w odwrotnej kolejności, zostanie ci wolna przestrzeń, w której nic sensownego nie da się już ustawić.
Nie wieszaj półek na ścianie, której nie sprawdziłeś. W blokach z wielkiej płyty trafisz na pustkę albo cienką warstwę gipsu. Zamiast kołków rozporowych użyj kotew motylkowych albo znajdź strop lub ścianę nośną. Jeśli nie masz pewności, co jest w środku, kup szynę z większą liczbą punktów mocowania i rozłóż obciążenie. Półka obciążona książkami czy słoikami potrafi wyrwać się razem z tynkiem.
Montaż liczony od podłogi, nie od oka Półki w korytarzu najłatwiej zawiesić na wspólnej szynie nośnej. Najpierw znajdź pion i poziom, potem zaznacz wysokość pierwszej półki. Typowy błąd to zaczynanie od góry — wtedy dolne półki wypadają za nisko albo za wysoko. Zacznij od dołu: najcięższe rzeczy lądują najniżej, więc pierwsza półka na wysokości 20–25 cm od podłogi jest bezpieczna. Odstępy między półkami ustal pod to, co faktycznie będziesz tam trzymać: pudełka na buty mają zwykle 12–15 cm, kosze na drobiazgi 20–25 cm. Zmierz jedno opakowanie i dodaj 2 cm luzu.
Miejsce ma znaczenie. Szafa w łazience to najgorszy wybór, bo para wodna z prysznica osiada na tkaninach. Wybierz szafę w sypialni lub przedpokoju, z dala od kaloryfera i okna. Słońce i ciepło powodują blaknięcie kolorów oraz osłabienie włókien. Jeśli masz pościel w ciemnych kolorach, trzymaj ją w miejscu, gdzie nie dochodzi światło dzienne. Wilgotność w szafie powinna być niska; wstaw pochłaniacz wilgoci, jeśli w pomieszczeniu jest duszno.
Najczęstszy błąd przy zagospodarowaniu wąskiego korytarza polega na kupowaniu szafek przed zmierzeniem szerokości przejścia. Ludzie mierzą ścianę, na której chcą coś postawić, a zapominają o drugiej stronie. Efekt jest taki, że po wstawieniu mebla zostaje 50 cm i trzeba się przeciskać bokiem. Zanim cokolwiek zamówisz, wyznacz taśmą malarską na podłodze strefę, która musi pozostać wolna. Minimum to 70 cm, komfortowo 90 cm. Dopiero resztę przeznacz na zabudowę.
Jak rozmieścić strefy, gdy nie ma dwóch pełnych ścian Podziel pomieszczenie na trzy pasy: mokry, higieniczny i przechowywania. Strefa mokra — wanna lub prysznic — idzie pod skos, bo tam i tak nie ustawisz nic innego, a wanna wpuszczona w niski kąt daje efekt wbudowania. Kabinę prysznicową zostaw na ścianie z pełną wysokością, minimum 90 cm szerokości, inaczej odbijesz się łokciami od szyby. Umywalkę i lustro umieść w najwyższym punkcie, najlepiej naprzeciwko wejścia, żeby światło z korytarza doświetlało twarz.