Zapach to drugi powód, dla którego remont w pokoju dziecka się przedłuża. Farby z niską zawartością lotnych związków organicznych schną szybciej i mniej drażnią. Maluj przy otwartym oknie, w miarę możliwości w ciepły, suchy dzień, i nie wpuszczaj dziecka do pomieszczenia, dopóki zapach nie zniknie całkowicie — nie tylko „trochę". Meble i zabawki wynieś albo szczelnie przykryj folią, bo osadzający się pył z farby trudno usunąć z tkanin.
Kierunek prowadzenia wałka ma znaczenie większe, niż się wydaje. Kończ każdą ścianę ruchami w jednym kierunku, od góry do dołu, z lekkim nachodzeniem na poprzedni pas. Prowadzenie raz w pionie, raz w poziomie, raz na ukos zostawia siatkę smug widoczną pod światłem. Jeśli malujesz dużą ścianę, podziel ją na pionowe fragmenty i kończ jeden, zanim zaczniesz następny — inaczej „mokra krawędź" zdąży wyschnąć i zostawi linię.
Nowa warstwa to najczęściej świeżo wylany beton, tynk, jastrych albo podkład podłogowy. Największym wrogiem takiej warstwy nie jest ruch ani obciążenie, tylko woda, która nie zdążyła odparować. Zanim cokolwiek na niej ułożysz, sprawdź, czy podłoże jest naprawdę suche. Wilgotność mierzy się wilgotnościomierzem, a nie „na oko". Beton o grubości kilku centymetrów dojrzewa nawet kilka tygodni, a grubszy jastrych potrafi potrzebować kilku miesięcy. Jeśli pomiar wypada powyżej wartości dopuszczalnej dla planowanej okładziny, poczekaj. Pospiech kosztuje więcej niż czas.
Tapeta, która schodzi płatami, to zwykle efekt zbyt cienkiej warstwy kleju albo zbyt mocnego jej przesuszenia przed zdjęciem. Pierwszy krok to sprawdzenie, jak mocno trzyma się podłoże. Przeciągnij palcami po powierzchni – jeśli słychać suchy szelest, a fragmenty odpadają same, praca będzie szła szybciej, niż się wydaje. Jeśli natomiast tapeta trzyma się miejscami mocno, nie szarp jej na siłę; oderwiesz razem z nią tynk lub gładź.
Zanim zaczniesz zrywać, zabezpiecz podłogę folią i wyłącz prąd w pobliżu gniazdek. Przygotuj skrobak o szerokim, płaskim ostrzu, gąbkę, ciepłą wodę oraz kilka starych ręczników. Zamiast kupować gotowe środki, wystarczy woda z dodatkiem płynu do naczyń lub delikatnego mydła. Roztwór nanieś wałkiem lub gąbką na fragment tapety i odczekaj kilka minut. Kluczowe jest to, by woda wsiąkła w papier, a nie spłynęła po nim. Jeśli tapeta jest winylowa, najpierw zdejmij wierzchnią warstwę – ona schodzi zwykle w dużych płatach, a pod nią zostaje papier, który łatwiej namoczyć.
Jeśli warstwa ma leżeć na starym podłożu, najpierw usuń luźne fragmenty, kurz i resztki starych powłok. Sprawdź, czy podłoże nie chłonie wody nierówno — wtedy zagruntuj je miejscowo, a nie całościowo. Nowa warstwa powinna mieć równą grubość i jednorodny skład. Dokładanie wody do mieszanki „na gęstość" osłabia ją i zwiększa skurcz. Lepiej trzymać się proporcji producenta i mieszać całą partię w tym samym czasie.
Jak usunąć stary silikon i przygotować narożnik Do cięcia użyj noża z nowym ostrzem i prowadź je płasko, przy samej powierzchni, żeby nie porysować glazury ani akrylu. Resztki usuń skrobakiem z plastikowym ostrzem — metalowe zostawia rysy, w których osadza się brud. Po mechanicznym usunięciu silikonu zmyj podłoże alkoholem izopropylowym lub denaturatem i pozwól mu całkowicie wyschnąć. To najczęściej pomijany krok: woda w szczelinie sprawia, że nowy silikon nie zwiąże się z podłożem i po kilku tygodniach znów zacznie odchodzić.
Na koniec kilka sygnałów, że można działać: powtarzalny pomiar wilgotności w normie, brak ciemnych plam i wykwitów, równa powierzchnia bez rys, temperatura w pomieszczeniu stabilna przez kilka dni. Dopiero wtedy układaj kolejne warstwy. Nowa warstwa przetrwa nie dlatego, że była droga, tylko dlatego, że dano jej czas i właściwe warunki.
Do łazienki wybierz silikon sanitarny, przeznaczony do pomieszczeń mokrych, a nie uniwersalny. Do powierzchni szklanych, emaliowanych i glazurowanych używaj wersji, która wiąże się bezpośrednio z podłożem; do akrylu i tworzyw sztucznych — silikonu neutralnego, bo kwasowy może uszkodzić powierzchnię. Jeśli narożnik pracuje, zostaw spoina elastyczną, nie wciskaj jej na siłę w szczelinę o zerowej szerokości.
Nakładaj silikon cienkim, równym pasmem, prowadząc tubkę pod stałym kątem i z jednakową prędkością. Wygładzaj go szpatułką zwilżoną płynem do naczyń rozcieńczonym w wodzie albo palcem w rękawiczce — jedno przeciągnięcie na odcinek, bez wielokrotnego poprawiania. Nadmiar zbieraj od razu, zanim zacznie wiązać. Nie dotykaj spoiny przez co najmniej dobę, a nie używaj narożnika intensywnie przez kolejne 24 godziny, nawet jeśli producent podaje krótszy czas wstępnego wiązania.
Najczęstsze błędy to nakładanie nowego silikonu na stary, praca na mokrym podłożu, używanie silikonu kwasowego do akrylu i zbyt gruba warstwa, która pęka przy pierwszym ruchu. Żółknięcie wróci też szybciej, jeśli w łazience nie ma wentylacji — para osadza się w spoina i tworzy środowisko dla pleśni. Zadbaj o wywiew i wycieraj narożnik po każdym użyciu, a uszczelnienie wytrzyma znacznie dłużej.