Meble wyprowadzane z mieszkania najlepiej przewieźć do piwnicy, garażu lub wynajętego kontenera magazynowego. Ważne, żeby pomieszczenie było suche, miało stałą temperaturę i nie było narażone na zalanie. Przed transportem zdejmij z mebli wszystko, co luźne: półki, szuflady, uchwyty, a także nóżki i elementy szklane. Duże szafy rozkręć na płyty, bo skręcone konstrukcje łatwo się przekrzywiają i pękają na nierównym podłożu. Każdą płytę owiń folią stretch lub kartonem, a narożniki zabezpiecz tekturą falistą przyklejoną taśmą papierową. Taśma malarska nie zostawia śladów, ale zwykła pakowa potrafi zerwać fornir.
Zacznij od uszczelnienia strefy. Drzwi do pomieszczenia zamknij i uszczelnij taśmą malarską na całym obwodzie, także od dołu i po bokach. Kratki wentylacyjne zakryj folią, ale nie odcinaj dopływu powietrza na stałe. Meble wynieś albo szczelnie owiń folią budowlaną. Podłogę przykryj grubą folią i wjedź jej brzegami na ściany na kilkanaście centymetrów. To, co zostanie na podłodze, zbierzesz później jednym ruchem, a nie szmatką po kątach.
Najczęstszy błąd to wypełnianie dziury po kołku samą farbą lub kitem akrylowym bez podkładu. Farba wsiąka w otwór, a po wyschnięciu zapada się i tworzy ciemniejszy ślad. Drugi błąd to szlifowanie mokrej masy — zamiast wygładzić powierzchnię, rozmazujesz ją i wciągasz w głąb otworu. Trzeci: brak gruntowania. Jeśli masa wchłonie zbyt dużo farby, kolor na tym fragmencie będzie inny niż na reszcie ściany.
Dlaczego wypełnienie odbija się po malowaniu Najczęstsza przyczyna to zbyt płytkie wypełnienie. Jeśli masa nie sięgnęła dna otworu, pod spodem zostaje pustka, która po wyschnięciu osiada i tworzy wgłębienie. Drugi powód to pył pozostały po szlifowaniu — farba nie wiąże się z nim trwale i po kilku tygodniach pojawia się jaśniejszy punkt. Trzeci błąd to malowanie zbyt szybko, zanim wypełniacz stracił wilgoć. Wilgotna masa pod farbą odcina się od reszty i tworzy tzw. obwódkę.
Typowy błąd to szlifowanie przy otwartych drzwiach i uchylonym oknie. Pył wędruje wtedy po całym mieszkaniu i osiada na tekstyliach, sprzęcie i w szafach. Drugi błąd to zdejmowanie folii z podłogi zaraz po zakończeniu, zanim pył osiądzie. Odczekaj kilkanaście minut i dopiero wtedy składaj zabezpieczenia od ścian do środka pomieszczenia. Trzeci błąd to pomijanie własnych płuc — załóż półmaskę z filtrem drobnocząsteczkowym i okulary, bo pył z gładzi drażni drogi oddechowe i oczy.
Decyzję o gruntowaniu najlepiej podjąć po prostym teście. Przetrzyj ścianę suchą ręką — jeśli zostaje na niej pył, gruntuj. Zwilż fragment wodą — jeśli wsiąka natychmiast i ciemnieje, podłoże jest chłonne, gruntuj. Jeśli woda perli się na powierzchni, masz do czynienia z powłoką olejną lub lateksową, która wymaga zmatowienia i preparatu zwiększającego przyczepność. Kiedy ściana jest czysta, matowa, niepyląca i równomiernie chłonna, a farba deklaruje możliwość stosowania bez podkładu, można zaryzykować malowanie od razu. W każdym innym przypadku grunt to najtańsze ubezpieczenie całej pracy.
Uwaga na farby kryjące o bardzo wysokim kryciu. Producenci czasem sugerują, że dzięki nim można kłaść jedną warstwę bez gruntu. W praktyce działa to tylko na idealnie przygotowanej, jednolitej ścianie. Na podłożu chłonnym lub nierównym jedna warstwa nie pokryje różnic i skończy się nakładaniem kolejnych, co zjada całą oszczędność czasu. Lepiej założyć, że farba kryjąca to skrót, a nie zamiennik przygotowania podłoża.
Przed malowaniem zagruntuj zaszpachlowane miejsca. Grunt wyrównuje chłonność podłoża i ogranicza ryzyko, że wypełnienie wypije więcej farby niż reszta ściany. Użyj tego samego gruntu na całej powierzchni, nie tylko na łatach. Po wyschnięciu gruntu sprawdź miejsce dłonią pod kątem światła — wyczujesz każdą nierówność, której oko nie widzi. Dopiero wtedy maluj. Dwie cienkie warstwy farby kryjącej są skuteczniejsze niż jedna gruba.
Typowe błędy przy gruntowaniu to rozcieńczanie preparatu „na oko", nakładanie go na wilgotną ścianę i pomijanie zagruntowania narożników oraz okolic gniazdek. Grunt trzeba rozprowadzić równomiernie, najlepiej wałkiem lub pędzlem, i odczekać pełny czas schnięcia podany przez producenta. Jeśli tego nie zrobisz, kolejna warstwa może się zważyć albo odspoić. Drugi częsty błąd to gruntowanie ściany, która była malowana farbą olejną — tam potrzebny jest preparat o zupełnie innym składzie, często z dodatkiem rozpuszczalnika, inaczej nowa powłoka nie chwyci.
Masa gipsowa czy akryl — co wybrać do konkretnego ubytku Do małych dziur, do około 10 mm średnicy, wystarczy gotowa masa naprawcza w tubce lub gips szpachlowy. Nakładasz go szpachelką, wciskasz w otwór i ściągasz nadmiar równo z powierzchnią ściany. Ważne, żeby nie nakładać zbyt grubej warstwy — gips schnie od zewnątrz do wewnątrz i przy zbyt dużej ilości wody może pękać. Duże ubytki lepiej wypełniać etapami, dokładając masę po wyschnięciu poprzedniej warstwy.