Pojemniki otwarte, nie zakry
Piąty wariant to łóżka rozsunięte na boki, z oknem na środku ściany. Sprawdza się w pokojach kwadratowych. Oba łóżka stoją przy przeciwległych ścianach, a okno pozostaje wolne. Między łóżkami a oknem zostaw przejście, żeby dało się podejść do parapetu. Nie stawiaj przy oknie wysokich szaf ani półek — zasłonią światło i utrudnią wietrzenie. Najczęstszy błąd to ustawienie łóżek tak, że jedno z dzieci ma okno nad głową, a drugie w ogóle go nie widzi. Warto zamienić się miejscami po kilku dniach i sprawdzić, czy oba ustawienia są wygodne.
Trzecia możliwość to ustawienie w kształcie litery L. Jedno łóżko stoi pod oknem, drugie przy bocznej ścianie, zagłówkiem do tej samej ściany. Dzięki temu oba łóżka mają dostęp do okna, a środek pokoju zostaje wolny na zabawę. Pamiętaj, żeby łóżko pod oknem nie blokowało otwierania skrzydła. Jeśli okno jest uchylne, zostaw co najmniej 20 cm odstępu od ściany, inaczej nie umyjesz szyby ani nie wietrzenia latem.
Drugi wariant to łóżka ustawione prostopadle do okna, jedno za drugim. Sprawdza się, gdy pokój jest krótki, ale szeroki. Wtedy oba łóżka mają zagłówek przy tej samej ścianie, a okno pozostaje odsłonięte. Uważaj jednak, żeby łóżko stojące dalej od okna nie znalazło się w cieniu szafy lub regału. Ciężkie meble ustawiaj po stronie przeciwnej niż okno, żeby nie zasłaniały światła.
Jeśli musisz coś zasłonić, wybierz rozwiązanie otwarte. Kratka o dużym procencie prześwitu, umieszczona u dołu i u góry, działa lepiej niż gęsta siatka. Odstęp od ściany po bokach co najmniej 5 cm. Górna płyta powinna być odchylona lub mieć szczelinę, przez którą ciepłe powietrze ucieka do pomieszczenia. Najlepiej sprawdza się zwykła, wąska półka nad grzejnikiem — zbiera kurz, ale nie dusi konwekcji. Osłona z blachy perforowanej też jest lepsza niż lita płyta, bo nie zatrzymuje strumienia powietrza.
Drugi typowy błąd to ustawienie monitora tyłem do okna. Wtedy ekran staje się ciemnym prostokątem, a na jego tle odbija się każdy promień. Monitor powinien stać bokiem do okna, najlepiej pod kątem prostym do szyby. Wtedy światło wpada z boku, nie oślepia i nie odbija się w matrycy. Ustawienie przodem do okna jest równie złe — kontrast między jasnym tłem a ekranem męczy wzrok nawet bardziej niż bezpośredni blask.
Granice wizualne działają lepiej niż umowy słowne. Parawan, regał, zasłona, a nawet taśma na podłodze – cokolwiek, co pokaże, gdzie kończy się przestrzeń jednego dziecka. Starsze dziecko może chcieć „swojego kąta" i to jest w porządku, pod warunkiem że młodsze też taki kąt dostanie. Nie zgadzaj się na rozwiązanie, w którym starsze zajmuje większość pokoju „bo jest starsze". To najczęstszy błąd, który kończy się cichą niechęcią między rodzeństwem.
Najczęstsze błędy to przeładowanie półek, mieszanie kategorii i wieszaki tego samego typu dla wszystkich ubrań. Druga pułapka to trzymanie ubrań, z których dziecko wyrosło, „na wszelki wypadek" — zajmują miejsce i utrudniają poranne wybory. Trzecia to brak kosza na rzeczy brudne i pojemnika na „do prania delikatnego". Ustal stałe miejsca: jedna półka na skarpetki, drugie pudełko na bieliznę, jeden kosz na brudne. Przejrzyj garderobę raz na kwartał, przy zmianie sezonu, i od razu usuń to, co jest za małe.
Przyjmij, że na jedną półkę o głębokości 30–35 cm wchodzi zapas jednej kategorii: majtki i skarpetki, koszulki, spodnie i legginsy, bluzy, piżamy oraz ubrania na zmianę w przedszkolu. Dla jednego dziecka w wieku 3–6 lat wystarczy zwykle pięć półek w zasięgu rąk, czyli na wysokości od kolan do ramion. Szóstą, najwyższą, przeznacz na rzeczy sezonowe i te „na wyrost". Nie układaj wszystkiego na jednej kupce, bo dziecko przestaje widzieć, co ma na sobie założyć, i codziennie wyciąga to samo.
Drążek montuj na wysokości, z której przedszkolak zdejmie kurtkę bez podnoszenia rąk nad głowę. Najlepiej sprawdza się drążek na wysokości oczu dziecka minus kilka centymetrów. Jeśli nie masz miejsca na osobny drążek, wybierz drążek wysuwany albo zamontuj dwa poziomy: niższy dla dziecka, wyższy dla rzeczy rzadko używanych.
Garderoba przedszkolaka zmienia się szybciej niż u dorosłego. Dziecko rośnie kilka centymetrów w ciągu roku, a wraz z nim zmieniają się rozmiary ubrań. Zanim kupisz kolejny regał albo dokupisz wieszaki, policz, ile rzeczy faktycznie musi być pod ręką, a ile może leżeć wyżej. Punkt wyjścia to nie meble, ale codzienny rytm: poranne ubieranie, powrót z przedszkola, zmiana na zajęcia dodatkowe i pakowanie na wyjazd do babci. Każda z tych sytuacji generuje inny zestaw ubrań i inne potrzeby przechowywania.
Wieszaki: mniej, niż się wydaje, ale w jednym rozmiarze Wieszaki są potrzebne do rzeczy, które nie mogą się pognieść i które dziecko zakłada na wierzch: sukienki, spódnice, koszule, kurtki, bluzy z kapturem. W garderobie przedszkolaka sprawdza się zasada: jeden wieszak na jedną sztukę, bez łańcuszków i wielokrotnych zawieszek. Dla kilkulatka wystarczy od pięciu do ośmiu wieszaków na sezon. Ważne, żeby miały haczyk dopasowany do drążka i były na tyle szerokie, by nie zostawiały garbów na ramionach. Zbyt duże wieszaki dorosłego powodują, że ubranie zsuwa się na podłogę, a dziecko traci cierpliwość.