Zapięcie i ułożenie kołdry w poszw
Zmierz kołdrę po jej płaskim rozłożeniu: szerokość od krawędzi do krawędzi i długość od góry do dołu. Użyj miary krawieckiej, nie przykładaj metra po przekątnej. Zapisz oba wymiary. Kołdry w Polsce mają najczęściej 135×200 cm (jednoosobowa), 155×200 cm, 180×200 cm i 200×220 cm (dwuosobowa). Te liczby nie są przypadkowe — poszwy są szyte pod nie z kilkuprocentowym zapasem na skurcz i swobodne ułożenie. Zmierz też grubość kołdry: puchowa 200×220 cm zmieści się w poszwie 200×220 cm, ale syntetyczna, gruba i sztywna, będzie się w niej opierać i podwijać przy brzegach.
Połóż się na plecach, zegnij nogi w kolanach i wsuń poduszkę pod ich tylną część, tuż nad dołami podkolanowymi. Stopy trzymaj na łóżku, rozstawione na szerokość bioder. Sprawdź, czy w dolnej części pleców nie ma uczucia „pustki" ani nadmiernego wygięcia. Jeśli odcinek lędźwiowy mocno przylega do materaca, a Ty nie czujesz napięcia — jest dobrze. Jeśli czujesz, że plecy bolą bardziej niż bez poduszki, zmniejsz jej wysokość albo przesuń ją niżej, pod łydki. W leżeniu na boku poduszka idzie między kolana, a nie pod nie — wtedy zapobiega skręcaniu miednicy i uciskowi na kręgosłup.
Na koniec: nie kieruj się rozmiarem łóżka ani metką na starej pościeli. Zmierz kołdrę, dodaj 2–5 cm zapasu, sprawdź długość i sposób zapięcia. Jeśli masz dwie różne kołdry, kup dwie różne poszwy. Jeden wieczór z miarą w ręku oszczędza kolejne zakupy i nocne poprawianie pościeli.
Różnica wagi między partnerami to jeden z najczęstszych powodów nocnego wybudzania. Gdy na jednym materacu leży osoba ważąca 55 kg i druga ważąca 95 kg, obie strony naciskają na inne strefy podparcia. Lżejsza osoba zapada się wtedy w zagłębienie, które tworzy cięższa, a cięższa nie dostaje wystarczającego oparcia w okolicy miednicy. Efekt jest przewidywalny: jedna osoba śpi dobrze, druga wierci się przez pół nocy.
Jak dopasować twardość, nie kierując się samą cyfr
Pamiętaj też o zamkach i zakładkach. Poszwa z zamkiem błyskawicznym wymaga dokładniejszego dopasowania niż z guzikami lub zakładką — przy zbyt ciasnej poszwie zamek będzie naciągnięty i pęknie. Zanim kupisz, sprawdź, czy producent podaje wymiar po praniu, a nie tylko przed. Tkaniny bawełniane z wysokim splotem kurczą się o 2–4 proc. Jeśli kołdra ma 200×220 cm, poszwa 205×225 cm po pierwszym praniu będzie idealna, a 200×220 cm — zbyt ciasna.
Absolutną podstawą jest łóżko z odpowiednim materacem i stelażem. Materac dobiera się do masy ciała i pozycji, w jakiej śpisz: osoby śpiące na boku potrzebują innego podparcia niż te na plecach. Stelaż musi być stabilny i nie skrzypieć przy każdym ruchu. Drugi obowiązkowy element to rolety lub zasłony zaciemniające — bez nich latem budzisz się o świcie, a zimą przy ulicznym oświetleniu. Trzeci: wieszak albo miejsce na ubrania, których nie chcesz wrzucać na krzesło. Czwarty: niewielka lampka przy łóżku, najlepiej z ciepłym światłem i osobnym włącznikiem, żeby nie wstawać do gaszenia.
Drugi typowy błąd to kupowanie pościeli tylko po szerokości, bez patrzenia na długość. Kołdry 200 cm długości są standardem, ale zdarzają się 210, 220 i 230 cm. Jeśli poszwa ma 200 cm, a kołdra 220 cm, będzie wystawać albo trzeba ją zwinąć — co psuje komfort snu. Sprawdź metkę kołdry lub zmierz ją naprawdę. To samo dotyczy poszewki na poduszkę: 70×80 cm nie zmieści poduszki 80×80 cm, a 50×60 cm to inny standard niż 40×60 cm.
Zbędne są natomiast meble, które nie pełnią żadnej funkcji poza wypełnianiem pustej ściany: ogromne komody, szafki na dokumenty, witryny z bibelotami. Każda taka rzecz to dodatkowa powierzchnia do kurzu i wizualny hałas. Zbędne bywają też telewizor i sprzęt grający — jeśli nie korzystasz z nich codziennie przed snem, lepiej przenieść je do innego pokoju. Nadmiar poduszek dekoracyjnych, które co wieczór trzeba zdejmować, również szybko staje się uciążliwy. Podobnie kilim i dywan na całej podłodze, jeśli masz alergię — lepiej wybrać mniejszy, zmywalny lub zrezygnować z niego zupełnie.
Praktyczna zasada: zanim coś kupisz, odpowiedz, do czego będzie służyć w tygodniu. Jeśli nie potrafisz wskazać konkretnej sytuacji, w której to wykorzystasz, nie wnoś tego do sypialni. Ustaw meble tak, by przejście wokół łóżka było swobodne, a łóżko nie stało naprzeciw drzwi, jeśli przeszkadza ci światło z korytarza. Zadbaj o jedno miejsce na rzeczy „do prania" i jedno na rzeczy „do założenia". Dzięki temu porządek utrzyma się bez codziennego wysiłku, a sypialnia zostanie tym, czym powinna być: miejscem, w którym po prostu dobrze się śpi.
Sypialnia ma jedno zadanie: umożliwić sen i regenerację. Wszystko, co temu nie służy, prędzej czy później zaczyna przeszkadzać. Dlatego przy urządzaniu warto najpierw ustalić, co faktycznie musi się w niej znaleźć, a co tylko zajmuje miejsce i zbiera kurz. Najczęstszy błąd to kopiowanie rozwiązań z salonu albo z katalogu — efekt bywa taki, że w pokoju do spania śpi się źle, a sprząta długo.