W przedpokoju liczy się powierzchnia, po której się chodzi, a nie ta widoczna na zdjęciu. Dywan powinien leżeć co najmniej 30 cm od progu drzwi wejściowych i sięgać ściany lub mebla. Zbyt mały prostokąt będzie się przesuwał i podwijał. W długim, wąskim korytarzu lepiej sprawdzi się bieżnik – wąski pas o długości większej niż szerokość przejścia. W kwadratowym holu można położyć dywan prostokątny, ale jego krótszy bok nie może być mniejszy niż 60 cm.
Oleje, oliwy, przyprawy i orzechy tracą jakość głównie od światła i ciepła. Butelka oleju stojąca na parapecie albo przy kuchence jełczeje szybciej niż ta trzymana w ciemnej szafce. Podobnie dzieje się z mieloną kawą, herbatą i suszonymi ziołami – aromat ucieka, a smak staje się płaski. Przenieś je do szafki z dala od piekarnika, zmywarki i czajnika. To jedna z najczęściej lekceważonych zasad: produkty trzymane „pod ręką" przy źródle ciepła psują się nawet dwa razy szybciej.
Ściany i sufity: gdzie farba wygrywa z tynkiem dekoracyjn
Odcięcia, zawory i próba ciśnieniowa Przed demontażem ustal, gdzie znajdują się główne zawory: wody, gazu i prądu. W starych budynkach często brakuje zaworów odcinających w mieszkaniu — wtedy trzeba zgłosić się do administracji i poprosić o zamknięcie na pionie. Zakręć wodę i sprawdź, czy po odkręceniu kranu woda faktycznie przestaje lecieć. Podczas prac przy rurach zaślep otwory, żeby gruz nie wpadł do instalacji. Warto zrobić próbę ciśnieniową przed zakryciem nowych przewodów — wykryje nieszczelności, zanim położysz płytki. Pamiętaj też o gazie: wszelkie przeróbki może wykonać wyłącznie osoba z uprawnieniami, a próbę szczelności trzeba udokumentować.
Koszty rozkładają się na trzy pozycje: tapeta, klej i grunt oraz ewentualne wyrównanie ścian. Największą zmienną jest przygotowanie podłoża — jeśli ściana wymaga gipsowania i szlifowania, to pochłania więcej niż same rolki. Klej do flizeliny jest droższy od zwykłego, ale zużywa się go mniej więcej tyle samo. Grunt to niewielki wydatek, a pominięcie go kosztuje najwięcej, bo wiąże się ze zrywaniem tapety i powtarzaniem pracy. Przy kalkulacji warto doliczyć folię, taśmę i wałek, jeśli nie ma się ich w domu.
Największe szkody powstają nie od kurzu, lecz od wody i pyłu. Zakręć zawory, zabezpiecz odpływy, a w łazience i kuchni połóż folię na podłodze i zabezpiecz ją listwami. Przed rozpoczęciem prac sprawdź stan pionów — jeśli są stare i kruche, każde uderzenie może wywołać wyciek u sąsiada. Ustal z sąsiadami godziny prac, bo w starym budynku hałas i wibracje niosą się przez stropy. Typowe błędy to improwizacja przy gazie, brak zdjęć przed remontem i zostawienie odsłoniętych przewodów pod tynkiem bez rurek ochronnych.
Ściany to najczęściej zmarnowana powierzchnia. Zamiast wieszać wszystko na jednej wysokości w równym rzędzie, zrób kompozycję z kilku elementów o różnych formatach. Rozłóż je najpierw na podłodze, ustawiając największy element lekko z boku, nie na środku. Zachowaj odstępy równe szerokości dłoni. Jeśli wieszasz nad meblem, dolna krawędź całej grupy powinna znaleźć się około dwudziestu centymetrów nad blatem lub oparciem kanapy. Typowy błąd to wieszanie za wysoko — wtedy dekoracja „ucieka" i wygląda, jakby nie należała do pomieszczenia.
Osłony to nie luksus, a podstawa. Na przewody elektryczne zakładaj korytka lub peszle, a puszki oklej taśmą, żeby nie dostał się do nich pył. Rury wodne owiń folią i taśmą — drobny pył z gipsu potrafi zatkać perlatory i uszkodzić uszczelki. Kable tymczasowe prowadź po ścianach, nie po podłodze, i podłączaj do sprawnego przedłużacza z uziemieniem. W starych instalacjach nie wolno przeciążać obwodów: jeśli jednocześnie pracują młotowiertarka, odkurzacz i grzejnik, bezpiecznik może nie wytrzymać, a przewody aluminiowe łatwo się nagrzewają.
Remont w starym budynku zaczyna się nie od skuwania tynku, ale od rozpoznania instalacji. W kamienicy czy domu z lat 60. mogą być przewody aluminiowe bez uziemienia, stalowe rury, które i tak przeciekają, oraz piony kanalizacyjne z żeliwa. Zanim cokolwiek zakryjesz, sprawdź, gdzie biegną przewody i rury — najprościej po śladach na ścianach, a gdy są wątpliwości, użyj wykrywacza przewodów. Typowy błąd to wiercenie „na czuja" i przewiercenie rury gazowej albo przewodu pod napięciem. Zanim wjedzie ekipa, wykonaj zdjęcia wszystkich ścian i sufitów — to dokumentacja, która ratuje przy awarii.
Po zakończeniu prac nie zakrywaj wszystkiego od razu. Zrób próbę instalacji: włącz kolejno obwody, sprawdź ciśnienie wody i obserwuj przez kilka dni, czy nie pojawiają się ślady wilgoci. Dopiero potem tynkuj, maluj i układaj płytki. Jeśli w trakcie remontu natrafisz na instalację, której nie znasz — zatrzymaj pracę i wezwij fachowca. W starym budynku przezorność jest tańsza niż naprawa szkód u sąsiadów.