Przy klatkach z plastikowymi tunelami i rurkami wentylacja jest jeszcze ważniejsza, bo rurki działają jak kominy: gromadzą wilgoć i zapach. Sprawdź, czy każdy segment ma otwory, czy da się go zdjąć do mycia i czy zwierzę nie siedzi w nim dłużej niż kilka minut. Chomik uwielbia ciasne przestrzenie, ale nie oznacza to, że można mu je zafundować bez dostępu świeżego powietrza.
Kolejny etap to karmienie z ręki. Wybierz przysmak, który chomik lubi najbardziej, i podawaj go na otwartej dłoni, nisko, przy samej ściółce. Nie wyciągaj palców z góry, bo dla zwierzęcia to kształt drapieżnika. Ręka ma leżeć nieruchomo, a przysmak powinien być widoczny. Jeśli chomik podchodzi, bierze jedzenie i ucieka, nie próbuj go zatrzymywać. Powtarzaj to samo przez kilka dni. Dopiero gdy zwierzak zostaje na dłoni i je spokojnie, możesz delikatnie przesunąć drugą rękę pod jego brzuch, żeby go podnieść na kilka sekund. Nie chwytaj go za kark ani za skórę — to sposób na dorosłe, oswojone osobniki, nie na przestraszone.
Drugi problem to ropnie i stany zapalne policzków. Chomiki gromadzą w workach policzkowych jedzenie, ale też trociny, ostre ziarna czy własne pazury. Worki się ranią, puchną i ropieją. Objaw to jednostronna opuchlizna pyszczka, wyciek ropy, trudność w jedzeniu. Nigdy nie próbuj samodzielnie wyciskać ropy ani płukać worka środkami dezynfekującymi — błona jest cienka i łatwo ją przebić. Zamiast tego obejrzyj pyszczek w dobrym świetle, sprawdź, czy chomik nie ma w worku resztek jedzenia, i pozwól lekarzowi ocenić, czy potrzebne jest nacięcie i antybiotyk.
Największe znaczenie ma podłoże. Warstwa ściółki powinna mieć kilka centymetrów i być zbita w jednym narożniku, gdzie chomik najczęściej załatwia się. Ten kącik wyznaczasz sam — wystarczy w tym miejscu położyć grubszą warstwę lub wstawić płytką, otwartą foremkę z trocinami. Zwierzę szybko przyzwyczaja się do stałego miejsca i wtedy codzienne czyszczenie ogranicza się do wyjęcia jednej bryłki, a nie przeglądania całej klatki.
Chomik w źle wentylowanej klatce choruje szybciej niż w klatce za małej. Amoniak z moczu, kurz z trocin i zapach własnego ciała kumulują się w powietrzu, a ono nie ma jak uciec. Zwierzę waży sto kilkadziesiąt gramów i ma drogi oddechowe o średnicy zapałki — to, co dla człowieka jest tylko nieprzyjemnym zapachem, dla niego jest drażnieniem błon śluzowych, które kończy się przewlekłym katarem i zapaleniem płuc.
Jak wybrać i przygotować pias
Jak sprawdzić, czy klatka naprawdę oddycha Weź nitkę albo cienki pasek bibuły i przyłóż go do kratki, gdy chomik jest w środku, a w pokoju panuje normalny ruch powietrza. Jeśli się nie porusza, wentylacja jest zbyt słaba. Drugi test: powąchaj powietrze tuż nad ściółką po dwóch dniach od sprzątania. Wyraźny zapach amoniaku oznacza, że wymiana powietrza nie nadąża za produkcją moczu. Nie chodzi o to, żeby wiało — przeciąg w klatce to prosty sposób na przeziębienie. Chodzi o to, żeby powietrze krążyło, a nie stało.
Co naprawdę zjada budżet przez dwanaście miesięcy Podstawowe wydatki dzielą się na kilka kategorii. Pierwsza to wyposażenie jednorazowe: dom, kołowrotek o średnicy co najmniej dwudziestu centymetrów dla karłowatych i trzydziestu dla syryjskich, poidło, miseczka, kryjówka, materiał na ściółkę. Druga to koszty powtarzalne: ściółka wymieniana co tydzień lub dwa, karma, przysmaki, dodatek białkowy dla młodych i samic w ciąży. Trzecia, najczęściej pomijana, to weterynarz. Chomiki zapadają na nowotwory, problemy z zębami i skórą. Wizyta u lekarza specjalizującego się w małych ssakach kosztuje, a nie każdy gabinet przyjmuje gryzonie. Warto już na początku odłożyć kwotę na jedną lub dwie takie wizyty w roku.
Trzymaj obok klatki mały pojemnik na zużyte trociny i drugi z czystym podłożem. Codzienne sprzątanie powinno zająć minutę: wyjmujesz zabrudzone bryłki, wyrzucasz resztki świeżego jedzenia, uzupełniasz ściółkę i sprawdzasz poziom wody. Gruntowne mycie całej klatki z wymianą podłoża robi się raz w tygodniu lub rzadziej, zależnie od liczby zwierząt. Taki rytm utrzymuje klatkę w porządku, a chomika nie naraża na codzienny stres związany z przenoszeniem i przebudową otoczenia.
Kolejny częsty błąd to kupno dwóch chomików „żeby się nie nudziły". Syryjskie muszą żyć osobno, a niektóre karłowate też potrafią się wzajemnie atakować. Dwa zwierzęta to podwójny koszt klatki, karmy i opieki weterynaryjnej, a nie oszczędność. Zamiast tego lepiej zainwestować w wybieg i więcej czasu na kontakt z jednym osobnikiem.
Przy chomiku karłowatym i syryjskim sprawdza się ten sam schemat: strefa jedzenia przy jednej ścianie, strefa snu w domku, strefa toaletowa w narożniku najdalej od domku. Chomik sam wybierze kąt, ale zwykle pokrywa się on z miejscem, które początkowo wydawało się najmniej oczywiste. Obserwuj pierwsze dni i dostosuj układ do zwyczajów zwierzęcia, zamiast walczyć z nimi codziennym przekładaniem ściółki.