Pierwsza zasada dotyczy podparcia. Podpory ustawia się nie tylko pod samym nadprożem, ale także pod stropem lub wieńcem po obu stronach otworu, jeśli nadproże jest z nim zespolone. Rozstaw podpór zależy od przekroju i rozpiętości — przy typowym nadprożu żelbetowym w ścianie nośnej podpory ustawia się co 80–100 cm, zawsze pod miejscem, gdzie będzie największy moment zginający. Deskowanie musi być sztywne, oparte na klinach lub śrubach, a nie na luźnych klockach, które osiadają pod obciążeniem.
Pęknięcie nadproża po zdjęciu podpór wynika prawie zawsze z jednej rzeczy: beton w chwili obciążenia nie miał jeszcze wystarczającej wytrzymałości. Nadproże lane na budowie dojrzewa tygodniami, a nie dniami. Jeśli podpory znikną po dwóch–trzech dniach, element może jeszcze nie przenosić momentu zginającego i pęka dokładnie w środku przęsła albo przy podporze. Zanim cokolwiek zdejmiesz, ustal, z jakim materiałem pracujesz i jaką ma wytrzymałość w danym momencie.
Pierwszy konkret: sprawdź warunki gruntowe. Jeśli woda gruntowa zalega wysoko, a grunt to torf, namuł lub luźny piasek, ławy wymagają głębokiego wykopu, wymiany gruntu albo palowania. Płyta w takim przypadku często okazuje się prostsza, bo rozkłada obciążenie na większej powierzchni i mniej wrażliwa jest na nierównomierne osiadanie. Odwrotnie: na suchym, nośnym piasku lub glinie zwartej ławy są tańsze i szybsze w wykonaniu.
Zaczynasz od sprawdzenia podłoża. Fundament lub strop musi być czysty, bez resztek zaprawy, gruzu i pyłu. Najlepiej oczyścić go szczotką i zmyć wodą, a następnie odczekać do wyschnięcia. Odchyłki podłoża sprawdzasz łatą i poziomnicą, a nie „na oko". Jeśli różnice sięgają kilku milimetrów, wyrównaj je zaprawą i poczekaj, aż zwiąże. Murowanie na świeżo wyrównanym podłożu to proszenie się o kłopoty. Spotykany błąd to układanie pierwszej warstwy bezpośrednio na nierównym betonie i „nadrabianie" grubszą zaprawą w jednym miejscu — taka warstwa osiądzie inaczej i pion ucieknie.
Najczęstszy błąd to murowanie „od środka" i doganianie narożników. Wtedy pierwsza warstwa faluje, a poziom gubi się niepostrzeżenie. Drugi typowy problem to zbyt rzadka zaprawa, która wypływa spod bloczka i pozwala mu się przesunąć po dociśnięciu. Trzeci: poprawianie bloczka po związaniu zaprawy — uderzanie młotkiem w już osadzony element tylko rozluźnia spoinę. Jeśli bloczek trzeba przesunąć, podnieś go, usuń zaprawę, nałóż świeżą i ustaw od nowa.
Typowe błędy popełniane przy podłączaniu kotła na pellet to brak odskraplacza i rewizji. Odskraplacz odprowadza wodę z kondensatu, a bez niego woda cofa się do kotła lub wsiąka w komin. Rewizja umożliwia czyszczenie i kontrolę, bez niej każdy przegląd kończy się demontażem elementów. Kolejny błąd to nieprawidłowe podłączenie czopucha — zbyt długi, poziomy odcinek rury przed wlotem do komina sprzyja wychładzaniu spalin. Czopuch powinien być krótki, z niewielkim spadkiem w stronę kotła, a wszystkie łączenia uszczelnione odporną na temperaturę masą.
Kotły na pellet pracują inaczej niż kotły węglowe i to przekłada się na wymagania wobec komina. Pellet spala się w kontrolowanej temperaturze, a nowoczesne kotły często modulują moc, utrzymują niską temperaturę spalin na wylocie i pracują w trybie ciągłym przez wiele godzin. Komin od kotła węglowego zwykle pracował dorywczo, przy wysokich temperaturach, i był „wypalany" na sucho. Jeśli podłączysz kocioł na pellet do takiego komina bez analizy warunków, skropliny z spalin zaczną nasiąkać jego ściany i wkrótce pojawi się wilgoć, wykwity i korozja.
Po uruchomieniu instalacji trzeba ustalić rytm czyszczenia. Komin od pelletu czyści się zwykle rzadziej niż od węgla, ale kondensat i pył mogą osadzać się na ściankach. Przegląd kominiarski co najmniej raz w roku, a przy intensywnym paleniu dwa razy, pozwala wychwycić wilgoć i nieszczelności, zanim uszkodzą konstrukcję. Najlepiej zacząć od pomiaru ciągu i wilgotności spalin, a nie od kupowania pierwszego lepszego wkładu. Dobrze dobrany komin to nie dodatek do kotła, tylko warunek jego poprawnej i bezpiecznej pracy.
Przed nałożeniem zaprawy podłoże trzeba zwilżyć — suche cegły lub beton wyciągają wodę z mieszanki i wiązanie jest niepełne. W upalne dni warto przykryć świeżo wymurowany fragment folią, żeby zaprawa nie wyschła zbyt szybko. Mrozów nie wolno ignorować: poniżej pięciu stopni Celsjusza proces wiązania praktycznie ustaje, a zamarznięta woda rozsadza świeżą zaprawę. Lepiej wstrzymać prace niż później naprawiać spękane spoiny.
Najczęstsze pomyłki na budowie to dolewanie wody do zaprawy, która zaczęła wiązać. Taka mieszanka traci wytrzymałość i nie da się jej uratować — trzeba ją wyrzucić. Drugi błąd to mieszanie na oko, bez odmierzania piasku i cementu. Trzeci — używanie brudnej wody z kałuży lub z mycia narzędzi, co wprowadza do mieszanki oleje i resztki organiczne. Czwarty — przygotowywanie zbyt dużej ilości na raz. Zaprawa cementowo-wapienna nadaje się do użycia przez około dwie godziny, a w upale znacznie krócej.